Renaturyzacja lasów i zarośli łęgowych oraz roślinności kamieńców rzeki Biała Tarnowska

Spośród wszystkich siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, do których ochrony jest zobowiązana Polska, w dolinie Białej Tarnowskiej w największym stopniu są zagrożone lasy łęgowe, pionierska roślinność na kamieńcach górskich potoków, zarośla wrześni oraz zarośla wierzby siwej na kamieńcach i żwirowiskach. Stan przeważającej części łęgów - siedlisk najbardziej typowych dla dolin rzecznych - został zarówno w regionie   kontynentalnym jak i alpejskim określony jako niewłaściwy. Do najistotniejszych zagrożeń należą: wycinki w ramach ochrony przeciwpowodziowej (często prowadzone niezgodnie z zasadami dobrej praktyki regulacji rzek i potoków górskich) oraz ekspansja gatunków obcych. Obszary dawnych lasów łęgowych w dolinie Białej Tarnowskiej zostały zniszczone przez inwestycje liniowe oraz przekształcanie terenów leśnych w użytki rolne. Istniejące niewielkie płaty cechują się zaburzoną strukturą przestrzenną i wiekową. W wielu przypadkach są też zniszczone mechanicznie lub zaśmiecone. Dla ochrony siedlisk związanych z kamieńcami na terenie doliny Białej Tarnowskiej utworzono obszar Natura 2000 „Biała Tarnowska”. Istotnym zagrożeniem dla tych siedlisk przyrodniczych jest inwazja gatunków obcych, które wypierają gatunki rodzime. Do prawidłowego funkcjonowania zarówno lasy łęgowe jak i kamieńce nadrzeczne wymagają zachowania nieregulowanego przebiegu koryta rzecznego oraz naturalnego rytmu zalewów rzeki. W ramach renaturyzacji  lasów i zarośli łęgowych oraz roślinności kamieńców rzeki Biała Tarnowska zaplanowano zwiększenie zajmowanej przez nie powierzchni i poprawę stanu zachowania istniejących płatów. W miejscach, gdzie została przerwana naturalna ciągłość lasu nasadzane będą typowe dla łęgów gatunki drzew i krzewów przy jednoczesnym usunięciu obcych gatunków inwazyjnych. Dla realizacji tego celu wybrano działki będące w posiadaniu RZGW Kraków.

Przywrócenie ciągłości omawianych siedlisk w korycie rzeki Biała Tarnowska w znaczący sposób poprawi ich stan zachowania w całym regionie alpejskim oraz na Pogórzu. Wpłynie także na możliwość migracji licznych gatunków związanych z dolinami rzecznymi, w tym także gatunków wymienionych w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej, np. skójki gruboskorupowej, płazów (kumaka i traszki), wydry i bobra. Nie do pominięcia jest również rola ochronna nadrzecznych zbiorowisk roślinnych – przede wszystkim łęgów. Wzrastając w strefie zalewowej, łagodzą one skutki okresowych wezbrań wody i wpływają na zdolności retencyjne podłoża. Poza tym poprzerastane korzeniami brzegi mają nieporównywalnie większe szanse na przetrwanie okresów wzmożonych przepływów wody, niż brzegi pozbawione takiej biologicznej ochrony bądź też zabezpieczane narzutem kamienno- siatkowym.