Przywrócenie integralności zasięgu populacji małży i rekolonizacja populacji w dorzeczu rzeki Białej Tarnowskiej.

Wody rzek górskich na ogół charakteryzują się wysokim stopniem czystości. Niestety, wiele z nich niesie obecnie wody zanieczyszczone, co odbija się niekorzystnie nie tylko na możliwościach wykorzystania takich wód, ale również na florze i faunie, które w nich występują.  Jednym z najcenniejszych przedstawicieli fauny zamieszkującej wody górskie jest skójka gruboskorupowa (Unio crassus), rzadki gatunek małża, wpisany na tzw. Czerwoną Listę obejmującą gatunki zagrożone wyginięciem. Ostatnie, często osłabione populacje skójki gruboskorupowej występują też w kilku rzekach karpackich. Jedną z nich jest Biała Tarnowska. Skójka gruboskorupowa jest filtratorem: odżywia się materią organiczną niesioną przez wody rzeczne. Z jednej strony jest gatunkiem oczyszczającym wody naszych rzek, z drugiej, jako organizm filtrujący wodę jest bardzo wrażliwa na zanieczyszczenia, pełniąc rolę tzw. bioindykatora. Obecnie wyraźnie poprawia się stan wód płynących w Polsce. W najbliższych latach, po spodziewanym wdrożeniu projektów kanalizacji i oczyszczania ścieków, przewiduje się dalszą poprawę jakości wody w rzekach. Stwarza to możliwości odtworzenia naturalnej fauny i flory rzek karpackich.

Jednym z celów projektu jest wzmocnienie i odbudowanie ciągłości populacji skójki gruboskorupowej w rzece Białej Tarnowskiej. Duża populacja o ciągłym zasięgu nie tylko umożliwi przetrwanie tego unikalnego gatunku, ale również przyczyni się do podniesienia jakości wód. Ponadto jako gatunek wrażliwy na zanieczyszczenia jest wskaźikiem czystości wód.