Monitoring efektów introdukcji skójki gruboskorupowej

07-12-2012

W okresie jesiennym dokonano poboru 420 dorosłych osobników skójki gruboskorupowej. Małże zostały pobrane z odcinka rzeki, w którym populacja gatunku jest narażona na zniszczenie. Mianowicie – jest on uregulowany, a małże tkwią w przestrzeniach pomiędzy betonowymi umocnieniami i nie są w stanie uchronić się przed gwałtownym obniżeniem poziomu wody.

Pozyskane skójki zostały indywidualnie oznaczone i przetransportowane na odcinki rzeki Biała Tarnowska, w których w trakcie wcześniejszych prac inwentaryzacyjnych, nie stwierdzono ich występowania pomimo dogodnych warunków siedliskowych. Skójki zostały wsiedlone w 16 punktach wzdłuż biegu Białej Tarnowskiej w koloniach liczących po 20 bądź 30 osobników.

W celu określenia występowania wsiedlonych osobników, a także odnalezienia ewentualnych młodych małży w założonych ławicach, przeszukiwano dno przy użyciu drapacza. Metoda polegała na pobraniu półilościowych prób osadów z dna rzeki z głębokości  głębokość ok. 15 cm. Próbami obejmowano albo cały obszar występowania drobnoziarnistego osadu odpowiedniego dla bytowania skójek na danym przystanku populacyjnym, albo w przypadku gdy taki obszar  występowała na odcinku rzeki większym niż 10m, pobierano próby 5m w górę i 5m w dół rzeki (odcinek 10m) od punktu wsiedlenia małży. Po pobraniu osadu był on płukany na drapaczu, a pozostały osad był przekazywany na sita, na których poszukiwano osobników młodocianych.

Przeprowadzona kontrola  potwierdziła, iż introdukcja skójek zakończyła się sukcesem. Średnia efektywność skuteczności wsiedleń osobników dorosłych wyniosła 46%. W miejscach wsiedlenia skójki stwierdzono tegoroczne młodociane osobniki. Prowadzony monitoring wykazał sukces wsiedlania osobników zdolnych do rozrodu. Introdukowane małże przystąpiły do rozrodu, którego tempo osiągane in situ należy uznać za w pełni wystarczające dla utrzymania lokalnej populacji.